Neue Nachrichten von der Südinsel

Wir hinken noch immer hinterher 🙁 sorry, aber hier noch ein paar neue Berichte (bis 2. Jan)
Heute geht es wieder auf die Nordinsel. In Wellington werden wir dann hoffentlich den Rest auch online stellen können.

31.12.2006 Silvester ganz anders

In der Früh laden wir unsere neu gepackten Taschen ins Auto. Rosies Mann macht noch Witze a la: “Ihr reist aber leicht” naja eben Auto-Leicht. Man könnte durchaus meinen, dass wir nicht zwei Wochen auf der Südinsel unterwegs sind, sondern 2 Jahre Antarktikexpedition machen. Aber an sich brauchen wir auch alles. Man muss immer auf alles gefasst sein. Aber es ist schon praktisch durch das Auto etwas unabhängiger von Gepäckbegrenzungen zu sein.

Um 9.00 uhr sind wir in Manapouri. Nachdem ich keine rote Weste sehe, gehe ich in das Büro von den anderen Schiffen, aber mir wird gesagt, dass ich tatsächlich auf Diane warten muss. Und sie kommt auch. Im Gepäck hat sie das erste niederländische Paar: Sven und Kim. Beide anfang 30. Und schon bald kommt auch das zweite Paar dazu: Maaike und Ton etwas älter. Dazu gesellt sich noch Kerstin aus Deutschland, die von Chris unserem Kapitän zu ihrem Übernachtungsboot gebracht werden soll.
Nach bezahlen geht es erstmal ab auf die Fähre (ohne Diane, die bleibt da), die uns über den See bringt. Auf der anderen Seite wartet Chris mit seinem Bus auf uns. Wir fahren über einen Pass (5++ m) zum Deep Cove wo unsere Tour starten soll. Unterwegs werden wir noch auf Bäume und Blumen (inclusiv Orchidee) aufmerksam gemacht.

Unten angekommen, holt Chris unser Schiff. Es hat genau genug Platz für 6 Leute zum übernachten. Vorne unten sind 6 Betten und eine winzige Toilette, und oben ist nebst Kapitänsplatz eine kleine Küche und ein Tisch. Dann gibt es noch ein oberes Deck auf dem man auch steuern kann. Dort sitzt innerhalb von kürzester Zeit Sven, der daheim in Rotterdam auch ein kleines Schiff hat. Gemütlich schippern wir durch den Fjord. Zum Mittagessen gibt es dann lecker Crayfish (Langusten) und Salat und Brot etc. Tee gibt es ständig. Dann nähern wir uns dem offenen Meer, aber vorher werden schon in einem Seitenarm die Angeln ausgeworfen (wir gucken nur zu). Der Fang ist eher klein, uns wird dann erklärt, dass das Lockaas für die größeren Fische sein wird.

Im offenen Meer (Tasman Sea) darf dann wieder geangelt werden. Und es geht Schlag auf Schlag. Zweimal reißen die Angelleinen von Sven und Maaike. Chris beschließt, dass es kein guter Ort ist, schippert ein bisschen weiter, und weiter gehts. Dann hat Maaike etwas an der Angel und es ist schwer, so schwer, dass sie es alleine nicht hochziehen kann. Carola, Kerstin und ich gucken vom oberen Deck aus zu. Chris hilft Maaike und dann kommt das Monster an Bord. Es ist ein schoolshark, ein etwa 1,50 m langer Hai. Blutend liegt er an Deck und Chris bricht ihm das Genick. Essen können wir ihn nicht, und nach den Beweisfotos wird die Leiche wieder in die See entlassen.
Dann hat auch Sven Anglerglück, er fängt einen Baracuda, auch den können  wir nicht essen. Aber er ist in sofern nützlich, dass er als Lockaas für die Langusten herhalten kann. Doch später fängt er einen Blue Cod (Kabeljau) endlich was zum essen. Jetzt wo wir wissen, dass das Essen gesichert ist, gucken wir in die andere Richtung. Und wir werden mit einer Flugshow ohnegleichen belohnt. Ca. 6 Albatrosse umkreisen unser Schiff wieder und wieder. Was für ein toller Anblick.
Als wir nach Chris’ Meinung genug gefangen haben (unserer Meinung nach, zuviel) geht es entlang der Seelöwenkolonie zurück in den Fjord. Zunächst wird noch ein Korb mit Crayfish hochgezogen und mit dem Baracuda versetzt und wieder zu wasser gelassen, dann fängt Chris an den Fisch zu filetieren. Eine ganze Horde von Möwen begleitet das Schiff in der Hoffnung etwas abzubekomen. Im Hintergrund geht die Sonne unter. Danach kommen wir zu Kerstins übernachtungsplatz. Es ist das Segelboot von Jimmy, einem Ex-Crayfisher und jetzt Backpackerhostelhüter. Er macht seinen Urlaub quasi auf dem Segelboot. Er kommt mit einer Tasche Bier an bord. Und dann gibt es was zu essen. Der frischgefangene Kabeljau. Ofenkartoffeln, Nudeln mit Pesto, Gemüse und Wild. Dazu werden die mitgebrachten Weinflaschen gekillt. Es ist schon fast elf. Da gibt es noch Stress. Wir müssen erst zu einem großen Cruiser um einen Käsekuchen abzuholen (der wird gegen Crayfish getauscht) dann holen wir noch ne Zeitung, die auf einem anderen Boot wieder abgegeben werden muss.  Na gut, wir haben ja noch eine halbe Stunde bis Mitternacht.
Und wir schaffen es, kurz vor Mitternacht gehen Chris und Jimmy mit Feuerwerk im kleinen Beiboot von Bord. Um zwölf müssen wir hupen und Pink Floyd spielen. Und das machen wir. Am Ufer feuern Chris und Jimmy ein Feuerwerk ab, das hier eigentlich gar nicht üblich ist. Aber es ist schön.

Als Jimmy und Chris wieder an bord sind, fahren wir wieder gemütlich zu Jimmys Boot um ihn und Kerstin abzusetzen. Und auch wir gehen dort vor Anker. Und es wird ruhig. Wir gehen nochmal kurz raus um die Stille zu genießen. Dabei können wir das rufen der Morpork-eule hören. Den Kiwis war es wohl zu kalt. Um etwa zwei fallen wir in unsere Kojen. Morgen geht es schon wieder früh los.

01.01.2007 Neues Jahr bei Freunden

Viel zu früh bin ich wieder wach. Aber das wollte ich ja, schließlich wollte ich die Morgenstimmung im Fjord fotografieren. Die Sonne ist natürlich schon viel zu lange auf, verbirgt sich aber noch hinter den Bergen und bescheint nur einzelne Spitzen. Das Wetter ist klar und schön, und das Wasser ruhig, aber noch immer nicht spiegelnd. Nach und nach werden die anderen auch wach und kommen an Deck. Und schon bald wird wieder gefahren. Es gibt noch ein gemütliches Frühstück. Und dann werde ich überaschend gefragt ob ich nicht auch mal fahren will. Klar will ich. Nur hat mir keiner gesagt, dass ich das auch im Blindflug machen muss. Die niedrigstehende Sonne blendet wie blöde. Zunächst fahr ich erstmal Schlangenlinien weil Boot langsamer reagiert als Auto, aber leider auch viel schneller als ich das von normalen Booten gewohnt bin. Wie auch immer, ich krieg es gebacken und um mich rum werkelt Chris an Saubermachen Crayfishkochen, Betten machen etc. Zwischendurch krieg ich mal wieder Anweisungen wie es weitergeht. Wir versuchen noch Delfine zu sehen. Werden aber zu Maaikes Pech nicht fündig. Ich fahre bis zum Deep Cove, wo ich schon fast befürchte an den Steg fahren zu müssen, aber Chris übernimmt wieder für mich.
Wir gehen von Bord und Chris bringt erst noch Crayfish zum anderen Schiff und dann uns zur Fähre, deren einzigen Gäste wir sind. Zurück in Manapouri wartet Diane wieder auf uns und die dreckige Wäsche.Sie fragt wo wir hinfahren werden. Auf unsere Antwort “Winton” kommt nur ein “Wieso zum Teufel dorthin” Naja freunde und so, Ah klar, ja sonst würde man dort sicher nicht hinwollen.

Wir fahren erstmal zur Tanke und zur Telefonzelle. Zuerst daheim anrufen und dann darf Carola noch ein mal Neujahr feiern, es ist 12. Mittags hier also Mitternacht daheim.
Wir fahren auf die Southern Scenic Route, die hier noch nicht richtig scenic ist. Wir sind hundemüde. Wir kommen an eine historische Brücke, und weil wir beide so müde sind, schlafen wir eine Runde im Auto. Danach geht es besser und als wir wieder wirklich bei der Küste sind, wird es auch wieder interessanter. Hier gibt es Bäume, die durch die starken Winde an der Küste, sehr märchenhafte Formen angenommen haben. Kurz von Winton schreib ich Janeen eine SMS, wir werden schon erwartet.
Ein schöner Empfang. Wir bekommen eine Dusche und frische Handtücher und ein Gästezimmer für uns und es wird gegrillt. Der Crayfish, den Chris uns noch aufs Auge gedrück hat, wird hier wärmstens empfangen. Wir bekommen die Möglichkeit ins Internet zu gehen.
Nach dem Essen zeigt uns Janeen noch den Ort, der nun wirklich nicht nennenswert ist, aber nett.
Abends nutzen wir die Chance und gucken uns mal durch die Fotos und schreiben an der HP. Es wird zu spät um noch alles online zu stellen, dass muss einfach mal bis Dunedin warten.  😉 Wir fallen wieder zu spät ins Bett.

02.01.2007 Durch die Catlins nach Dunedin

Wir können ausschlafen. Und irgendwie tun wir es doch nicht wirklich. Schließlich liegt einer der härtesten Teile der Reise vor uns. Die Catlins. Das ist die südliche Küstenstrecke, die teilweise noch nicht asphaltiert ist, bei der man aber einiges angucken kann. Leider ist das einige sehr gezeitenabhängig, und wie schon bei den Pancakerocks ist sie gegen uns. die Cathedral Cave und den versteinerten Wald kann man nur bei Ebbe angucken und andere Sachen sehen nur bei Flut gut aus (die sind aber nicht so interessant) wir haben das Pech, dass die Flut mittags um 2 ist, genau dann, wenn wir an der Cathedral Cave vorbeikommen würden.

Janeen und Rhys begleiten uns, sie müssen zu einer Freundin von Janeen in Dunedin und waren selber schon ewig nicht mehr in den Catlins. Wir tuckern also vollbeladen los. Zuerst müssen wir noch die Weltkarte auf dem Schulhof fotografieren, damit wir nicht ganz ohne Bilder aus Winton verschwinden, Invercargill durchfahren wir schnellstmöglich.
Der erste Stop ist der südlichste (“Festland”)punkt in NZ der Weg führt durch eine Schafweide und dort gibt es dann ein Schild wie weit es noch bis zum Equator und zum Südpol ist. Es ist fast gleich weit, etwas wie die Schweiz. Der spätere Sonnenuntergang hier gibt uns damit Rätsel, liegt es daran, dass die Erde hier flacher ist, dass wir im Doubtfulsound bis um 11 Licht hatten?

Die nächste Halt ist Curio Bay mit dem “Petrified Forest” Vulkanische Aktivität hat den einst hier stehenden Wald mit Asche bedekt, darauf ist wieder ein Wald gewachsen, der wieder abgedeckt wurde etc. Durch den Druck und den fehlenden Sauerstoff ist das Holz versteinert. Durch Erdbeben ist die Küste wieder näher gekommen und jetzt tragen die Gezeiten die oberen Schichten ab und legen den versteinerten Wald wieder frei. sehr beeindruckend und mittendrin liegt ein Seelöwe.
Die Cathedral Caves müssen wir auslassen, dank der Flut haben wir keine Chance, die Straße dorthin ist geschlossen. Da wir alle keine Lust auf lange Wanderungen haben, lassen wir ein paar Punkte aus. Für das Blowhole sind wir eh wieder zu spät, die Flut ist jetzt vorbei 😉
Der letzte Punkt auf der Liste ist “Nugget Point” hier versammeln sich alle Arten von Robben, Pinguine und Wasservögel. Leider kann man ohne Fernglas nicht viel erkennen, für die Pinguine ist es zu früh und für alles andere zu weit weg.

Dann geht es weiter nach Dunedin. Dort setzen wir Janeen und Rhys bei ihren Freunden ab und begutachten unser Hostel. Das Zimmer ist ok, die Küche ist für die 10 Personen die hier übernachten sollen jedoch zu klein (nur ein Herd, eine Spüle und 4 Sitzplätze)  Wir kochen schnell und fahren dann an einen Strand, weil wir gucken wollen ob wir selbst auch Pinguine finden können. Zuerst fahren wir über eine ewig lange Gravelroad, die uns nirgends hinführt, und dann fahren wir an einen Strand, der definitiv falsch ist. Hier kommen vermutlich zuviele Menschen hin, es ist kalt und ohne Pinguine gesehen zu haben, fahren wir wieder zurück ins Hostel. Wir leiden noch immer unter dem Schlafverlust von Sylvester und schreiben schon wieder nix.

zondag 31 december 2006 – een heel andere oudejaarsavond op de Doubtful Sound
Weer vroeg op, want om 9 uur moeten we ons in een dorp 20 km verderop melden voor onze Overnight cruise. De tassen hebben we gisteren al opnieuw ingepakt, zodat we maar een klein tasje mee de boot op moeten nemen. Bij de haven in Manapouri maken we kennis met Diane, de echtgenote van onze schipper Chris, en onze 4, nee 5 reisgenoten voor de komende 24 uur. Maaike en Ton (midveertigers) komen uit Alphen a/d Rijn, Kim en Sven (mijn leeftijd) wonen aan de Rotte in Hillegersberg (Rotterdam). Kerstin komt uit Oost-Duitsland en zal door ons bij de zeilboot van haar Nieuw-Zeelandse vriend worden gebracht. 
We nemen gelijk weer afscheid van Diane. Zij vangt de gasten hier bij de haven op, en brengt voorraden en wasgoed naar de veerboot. Die veerboot brengt ons vervolgens samen met allemaal gasten van andere cruises over Lake Manapouri naar een haven aan de andere kant van het meer. De tijd op de boot verbrengen we met kennismaken met onze reisgenoten. Het lijkt een leuke groep mensen dus dat zal de komende dag en nacht wel goed gaan. 
In de haven aan de andere kant staat onze schipper Chris bij een busje klaar. Nadat hij de voorraden en het schone wasgoed van de veerboot heeft gehaald, gaan we op weg. We moeten namelijk nog over een onverharde weg een pas van ca. 500 m hoogte over om naar de haven in Deep Cove te komen, waar de Flyer, onze boot, ligt. Onderweg stoppen we een paar keer en krijgen we van Chris wat uitleg over wat we zien. Bij toeval zien we een echt Nieuw-Zeelandse bergorchidee. Deze heeft zelft Chris nog niet zo groot gezien. 
Wij konden ons allemaal geen voorstelling van de boot maken, maar dit blijkt een heel prima maatje boot te zijn. Een vooronder met 6 bedden (3 stapelbedjes), een ruime kajuit waarin we kunnen eten en koken, een groot achterdek en een klein zonnedek boven, met een tweede stuurhut bovenin. In een emmer ligt al de eerste crayfish (kreeft) voor onze lunch. We krijgen uitleg waar we heen zullen varen en daar gaan we. Het is nog best fris, maar in de kajuit is het lekker warm, omdat de oven hier de hele dag aanstaat. Er is dus ook altijd kokend water voor een kopje thee. 
Rond lunchtijd gaan we in een zijarm van de Doubtful Sound voor anker en krijgen we een lunch met de intussen gekookte kreeft, salade en boterhammen voorgeschoteld. Lekker! 
We varen verder richting de zee. Dit is heerlijk relaxed. Als we redelijk dicht bij de zee zijn, worden de hengels de eerste keer uitgegooid. Maaike en Sven willen het wel proberen, de rest kijkt nog even de kat uit de boom. Al gauw haalt Maaike de eerste vis boven water, een hele mooie oranje vis. Het blijkt dat we hier maar een aantal kleine visjes moeten bovenhalen, zodat we straks aas hebben voor de echt grote vissen. Er komt nog zo’n oranje vis boven, en een blue cod (kabeljauw). Het blijkt dat kabeljauw ook prima afkomt op kleinere kabeljauw, dus deze wordt ook als aas ingezet. Chris is geen geduldige visser, als hij niet binnen 2 minuten beet heeft, varen we weer drie meter verder. Hij zou eens in Delft aan de Buitenwatersloot moeten komen kijken 🙂
Dan komen we bij de Tasmanzee. Normaal vaart Chris niet zover naar buiten, maar de zee is rustig, dus hij wil daar graag verder vissen. Weer gaan we op zoek naar een goede spot, en nu probeert ook Ton zijn geluk. Kerstin, Anita en ik gaan veilig op het bovendek zitten, dan blijven we tenminste 
 uit de buurt van mogelijke spartelende vissen. Dat blijkt een hele goede keus, want nadat Sven eerst een Barracouta boven heeft gehaald (nee, die is niet eetbaar, zit vol met wormen, die zetten we in als aas voor de crayfish), heeft Maaike echt beet. De hengel buigt helemaal door, en Chris neemt het over. Na een eeuwigheid zien we iets verschijnen. Chris zei het al een paar keer: het is misschien wel een haai. It is. Een echte. Grote. Hij bloedt enorm, en eigenlijk vinden wij op het bovendek dit een beetje zielig. Chris bevrijdt hem van het hengelsnoer, en  Maaike durft de haai wel aan zijn staart te pakken en trots te presenteren. Daarna schuift Chris de haai terug de zee in. Nee, hij is niet echt eetbaar, en ach “other sharks will eat it”.  Hmm. Ergens klopt het niet, we waren bezig om kabeljauw te vangen, en omdat de haai zo dom was om ook op het aas af te komen, moet hij dit met de dood bekopen. Nee, ik wil niet vissen en nu nog steeds niet. Kim wordt door Sven wel overgehaald, en er worden nog diverse kabeljauwen boven gehaald. Gelukkig geen haaien meer. 
In de tussentijd hebben zich een aantal Albatrossen rond de boot verzameld. Speciaal voor ons doen ze een hele vliegshow, wow. Dit is echt genieten voor de dames van het bovendek. Als er genoeg eten is gevangen, varen we weer de Sound in. We komen langs een aantal zeeleeuwen, en varen weer een andere arm van de Sound in. Sven staat nu aan het roer, en Chris staat op het achterdek de vis voor te bereiden. We hebben een hele zwerm meeuwen achter ons aan die de resten opvangen. Daarna halen we nog even wat crayfish omhoog en laten een nieuwe mand het water in zakken. Er liggen zo’n 30 kreeften op het achterdek in een bak. 
Helemaal op het eind van de sound vinden we de zeilboot van Jimmy, de vriend van Kerstin. Jimmy is een visser van ca. 60 jaar, en heeft nu een Backpackers hostel. En nu zit hij voor zijn vakantie op een zeilbootje. We varen naar een ander hoekje en hier kookt Chris ons avondeten. Naast de kabeljauw krijgen we heerlijke groenten, aardappels uit de oven, pasta met een pestosaus en als uitsmijter nog wat ree. Dit is zo ontzettend mals gebraden dat iedereen dit toch nog proeft, ondanks dat er veel te veel eten op tafel staat. Het ree is door Chris zelf geschoten en uitgenomen. 
Daarna wordt het toch nog stressen. Het is al 10 uur geweest, we moeten nog een krant bij de buren van Jimmy ophalen en naar een andere boot brengen, we moeten nog cheesecake ophalen bij de grote boot die hier ook een overnight cruise doet en dan moeten Jimmy en Chris nog op tijd aan de kant staan om vuurwerk af te steken. Heel veel heen en weer varen dus, maar het lukt allemaal. Net op tijd staat de champagne op tafel en om 12 uur blazen de scheepstoeters van de grote en onze boot, en steken de mannen vuurwerk af. Van de gasten hoefde het geloof ik niet zo nodig, maar Chris heeft speciaal een doos met boom bang fireworks for the whole family bewaard… Toch wel erg leuk, de vuurpijlen echoen en spiegelen mooi en op speciaal verzoek van Chris draaien we ook nog Pink Floyd. 
Daarna krijgen we nog de cheesecake. Chris blijkt een deal te hebben met die grote boot. Hij krijgt Cheesecake, en levert daarvoor crayfish. Helemaal volgegeten varen we naar ons plekje voor de nacht, we leggen onze boot naast die van Jimmy. Ton en Maaike gaan al naar bed, en Chris gaat met de rest nog even naar het bovendek. Nu alle lichtjes en geluid uit zijn, luisteren we naar de roep van een uil, kijken we naar de niet helemaal donkere sterrenhemel en genieten van de stilte. Wow. 
Daarna gaan we moe en volgegeten naar bed. Het zal een korte nacht zijn, want om half zeven gaan we weer varen…

maandag 1 januari 2007 
Om 6 uur komt er weer leven in de boot. Chris is al lang en breed op en heeft het ontbijt al helemaal klaar gezet. Snel staan wij ook allemaal weer aangekleed met een kopje thee of koffie aan dek. Het is heerlijk rustig op het water, maar dat blijft niet lang zo. Chris start de motor en daar gaan we weer. Wij ontbijten eerst even rustig, met yoghurt, muesli en ja, echt waar Jancko, geroosterde boterhammen. Het is ongelooflijk wat Chris allemaal uit zijn keukenkastjes tovert, nu dus een heus broodrooster. Echt veel tijd krijgen we niet, want er moet weer een mand met crayfish worden bovengehaald. Onze Barracouta heeft goed lokwerk verricht, de mand zit weer helemaal vol. Dan mag Anita het stuur overnemen. Volg die grote boot, wordt tegen haar gezegd. Dat ze die bijna niet ziet door alle zout op de ruiten, doet niet echt terzake. She’s doing allright volgens Chris. In de tussentijd maakt Chris de crayfish klaar. Dat wil zeggen, hij doodt er een paar voor Sven en Kim en verpakt deze in de doos waar gisteren het vuurwerk nog in heeft gezeten. Wat later blijkt is dat er ook nog twee levende crayfish bovenop zijn gelegd. De tekst met “fireworks inside” voldoet dus prima. Voor ons bereidt hij 4 stuks (doden en koken) zodat wij een mooie binnenkomer hebben bij Janeens ouders, waar we de komende nacht zullen doorbrengen. Verder maakt hij in de tussentijd de bedden weer op voor de volgende ploeg, stofzuigt hij de kajuit nog even en Anita vaart nog steeds.  Hij probeert ook nog contact te leggen met de grote boot of zij toevallig nog dolfijnen hebben gespot, maar de radio is doodstil. Geen dolfijnen, nog wel een paar mooie plaatjes, en dan zijn we weer in Deep Cove. Chris neemt op het allerlaatst het stuur toch maar weer over en binnen no time staan we weer aan de kant. De boot wordt nog even naar zijn boei gevaren, Chris neemt hier zijn twee minuten privacy en dan brengt hij ons terug naar de haven van de veerboot- waar de volgende gasten alweer voor hem klaarstaan. 
We nemen afscheid van hem en zitten nog een beetje wakker te worden op de veerboot. Wat was dit een bijzondere oudejaarsavond! 

In Manapouri aangekomen gaan wij op zoek naar een telefooncel. Het is tenslotte bijna middernacht in Europa dus we bellen naar huis en spreken even met beide ouders. Daarna bel ik Jancko, en ik krijg hem keurig een paar minuten voor 12 aan de lijn. Samen luisteren we naar het enorme vuurwerk dat in Delft wordt afgestoken. Ik geniet ervan dat ik dat alleen maar van een afstandje hoef te beluisteren, op de boot waren we met allemaal mensen die een enkele mooie vuurpijl veel meer kunnen waarderen dan al dat spul dat daar de lucht ingaat. 

Dan gaan we weer en route. We hebben tijd genoeg, de afstand naar Janeens ouders blijkt korter dan gedacht, dus we rijden alvast een stukje Southern Scenic Route. Die is hier nog niet zo heel erg bijzonder (tenminste niet als je net 2 dagen fjorden hebt gehad), maar het blijft bijzonder als de zee plotseling weer opduikt. En aan deze zuidkust hebben ze altijd wind uit 1 richting. Altijd. Altijd uit dezelfde richting. Dat levert heel erg bijzondere bomen op! We jagen op een mooie foto hiervan en dat valt nog niet mee. 

Om half vijf komen we dan bij Janeens ouders aan. Janeen is getrouwd met Rhys, en die zit weer in hetzelfde lab als Anita in Wellington, en zo konden we daar dus terecht. We mogen douchen, onbeperkt internetten, en krijgen een slaapkamer met een dubbel bed. Na de BBQ, die in de garage wordt bereid en binnen wordt opgegeten omdat het te koud is, krijgen we een rondleiding door Winton. Janeen is hier opgegroeid. Winton is een plaatsje van 2500 inwoners, maar heeft veel meer faciliteiten dan Sauerlach, waar wij zijn opgegroeid. En het is natuurlijk een beetje jonger (Winton ca. 250 jaar, Sauerlach ca. 1200 jaar). De meest belangrijke bezichtiging is in mijn ogen de wereldkaartvijver, die op het schoolplein ligt. Hier is in beton de hele wereldkaart weergegeven, en er zou water op de plek van de oceanen moeten stromen. Je kan met een paar voetstappen onze vlucht hierheen nalopen.Helaas is dit kunstwerk niet meer bijgehouden. Van Janeens vader horen we dat de kaart er al was toen hij naar school toeging. Erg leuk!

Na een hele avond foto’s doornemen gaan we doodop naar bed. 

dinsdag 2 januari 2007
We slapen uit! We hoeven niet om 10 uur uit te checken, en we hebben de hele dag de tijd om in Dunedin te komen. Alles gaat weer in de auto en wordt aangevuld met een tas van Janeen en Rhys. Dan nemen we weer afscheid van Janeens ouders, en vertrekken we met z’n vieren. Janeen en Rhys hebben beiden geen rijbewijs, en wilden graag naar Dunedin. En nee, het maakt hun niet uit dat we de Scenic Southern Route willen nemen, die hebben zij ook al heel lang (zeg maar sinds hun jeugd) niet meer genomen. 
We waren gisteren al tot de conclusie gekomen dat het getij heel onhandig is op dit moment. De Cathedral Caves, die je alleen maar bij laagtij kan bezichtigen, moeten we dus overslaan. Wel bezoeken we het zuidelijkste punt van het Zuidereiland, zodat we daar ook weer zijn geweest, en we lopen naar een mooie waterval toe, die zich keurig in de tien minuten dat wij er staan in de zon presenteert. Ook gaan we naar de Petrified Forest, hoewel deze ook het beste te zien is bij Low Tide. Maar hij is ook te zien bij “net na High Tide” en daar ben ik heel blij mee. Ik was namelijk wel erg nieuwsgierig naar dit versteende bos, nadat ik hier in Arizona al uitgebreid kennis mee heb mogen maken. Dit is compleet anders. In Arizona worden de versteende boomstammen vrijgelegd door de wind en erosie. Hier worden de boomstammen en vooral ook de stronken vrijgelegd door het zoute water.  Helaas betekent dit ook dat er alleen op deze plek versteend hout te vinden is, en dat er niet als in Arizona overal winkeltjes zijn waar je officieel versteend hout kan kopen. Geen souvenir dus…
Nugget Point, onze laatste stop, is het beste te bekijken met een verrekijker. Die hebben we dus niet, dus de beesten daar moeten we met de zoom van onze camera identificeren. En nee, helaas, daar beneden zitten alleen “shags”, kormoranen, en geen pinguins. Wel zwemmen er zeeleeuwen. 
De tocht is verder rustig, we zijn vreselijk moe, en Janeen en Rhys zijn ook niet al te wakker. Aan het eind van de middag zetten we hun af bij hun vrienden, en gaan we op zoek naar ons hostel. We blijken op de heuvel te wonen, weliswaar op loopafstand van de stad, maar de supermarkt is toch net iets prettiger met de auto. Dit hostel is niet geweldig. Ja, ze hebben lekkere bedden en de kamer is ruim, maar verder is het allemaal een beetje viezig, er is maar 1 gootsteen en er zijn voor 10-12 bewoners maar 4 stoelen. Ik krijg de indruk dat dit gewoon een voormalig studentenhuis (voor 4-5 studenten) is, gezien het feit dat Dunedin ook een studentenstad is.  
In de omgeving van Dunedin moeten we pinguins kunnen zien. We zijn wel erg nieuwsgierig naar deze beestjes, en hebben gehoord dat ze rond zonsondergang op sommige stranden binnenkomen. Morgenavond zijn we met een tour onderweg naar pinguins, dus deze avond is onze enige kans om ze zelf (zonder hulp) te spotten. Dus gaan we nog weer op stap. Helaas bedenk ik te laat dat ik op de kaart eerst had kunnen kijken welke stranden hiervoor in aanmerking komen, en komt ons tripje er op neer dat we de binnenlanden (gravelroads) van Dunedin verkennen en op een strand terechtkomen waar geen pinguins aan komen. Tsja, te ongeorganiseerd, te spontaan. We maken nog wel mooie foto’s van een nachtelijk Dunedin en vallen doodmoe in ons stapelbedje.