Up to Date :)

Erst mal wieder die organisatorischen Sachen. Nachdem wir wieder im verregneten Wellington sind, und ich in meinen Motivationslücken fleissig war habe ich jetzt die Dezemberbeiträge (sprich die Sachen die ich im Dezember online gestellt habe – die Berichte haben wir ja zum Teil erst im Januar on gestellt) ins Archiv verschoben. Also für alle, die noch nachlesen wollen, der Link ins Archiv ist rechts oben 😉

Mein weitere Bericht ist schnell geschrieben: am Montag war das Ausschlafen lang nicht so lange, weil wir ja auf der Fähre recht gut geschlafen haben. Trotzdem haben wir den Vormittag erstmal mit Wäsche Waschen und Auto holen verbracht. Dann hat Carola mich in die Uni gebracht. Ich hab ihr ne kleine Tour gegeben und dann ist sie alleine losgezogen ins te Papa Museum. Ich dagegen habe mich mit Mühe wieder auf meine Diplomarbeit konzentriert. *ächz* gestern das gleiche: Carola war unterwegs und ich in der Arbeit, genauso wie heut. Wobei – heute wollen wir gucken ob wir die Wellingtonischen Pinguine finden können. Aber das ist ein Bericht für morgen 😉 oder doch noch heute? Pinguine haben wir keine gesehen. Für Rita nur noch die Info: es ist der Bus 30 der nach Breaker Bay fährt.
Aber wir haben noch ein paar schöne Paua Muscheln gefunden. Immerhin etwas *g*

maandag 10 januari Wellington – Alfadealer en Te Papa
We kunnen en mogen uitslapen en toch staan we om half tien alweer naast ons bed. Bijpraten met huisgenoot Andi, die net als Anita weinig zin heeft om weer verder te gaan met z’n afstuderen. Het begin van Anita stellen we nog even uit door eerst de nieuwe huurauto (een witte Nissan Sunny, met handbediende ramen!) op te halen en haar werkplek te bekijken. Haar uitzicht is niet te vergelijken met dat van mijn afstudeerplekjes – waar ik tegen boeken of bomen aankeek, heeft zij uitzicht over heel Wellington. Maar ik ben zeker niet jaloers op de weg die zij elke dag omhoog moet lopen. 

Ik begin de middag met een missie: de Alfadealer vinden en daar folders scoren. De dealer vinden blijkt erg makkelijk, die zit namelijk heel convenient tegenover de ingang van het Te Papa museum, mijn tweede programmapunt voor vandaag. Naast Alfa’s verkoopt deze dealer ook Fiats, Volkswagens en Citroens. Helaas betekent dit ook dat ze totaal ongepassioneerde verkopers hebben, die het volstrekt niet interessant vinden dat er een vrouw komt vertellen dat ze thuis 3 Alfa’s heeft. En hun foldervoorraad is eigenlijk een beetje op, dus meer dan twee foldertjes (147 en 159) en een prijslijst weet ik niet los te peuteren. Erg jammer (stiekem hoopte ik een heel klein beetje op een proefritje). De Zwitserse dealeres waar Jancko en ik vorig jaar bij toeval langs kwamen, deed meer haar best!

Missie maar matig geslaagd, ga ik door naar de overkant. Het Te Papa museum is in 1996 opengesteld en is HET museum van Nieuw-Zeeland. Hier zijn in feite twee belangrijke onderwerpen breed in kaart gebracht: de natuur en ontstaansgeschiedenis van NZ, en de cultuur van NZ, lees Maori-cultuur en wat de Westerse ontdekkers voor invloeden hadden. Ik begin met de natuur, en in dit geval met de breuklijn tussen de Pacifische Plaat en de Australische-Aziatische Plaat. Nieuw-Zeeland ligt precies op deze breuklijn en dat leidt tot de enorme hoeveelheid aardbevingen en vulkanen. Met die breuklijn hadden we in Fjordland al kennis gemaakt (daar zie je hem soms gewoon lopen als iemand je erop wijst). Wellington ligt exact op de breuklijn – hoe bedenken ze het! Het geheel wordt onder andere in beeld gebracht met een theodoliet en een aantal meetpunten, om te laten zien hoever meetpunten de afgelopen jaren zijn verschoven. Mijn landmetershartje gaat er sneller van kloppen. 
In de tentoonstelling over flora en fauna zie ik alle planten en dieren langskomen waar ik de afgelopen weken kennis mee heb gemaakt. Misschien maar goed dat ik in Fjordland nog niet wist wat we behalve die haai nog meer hadden kunnen bovenhalen. Alle dieren zijn hier op ware grootte gemodelleerd, erg mooi.
De tentoontstelling over de Maoricultuur bekijk ik maar halfhartig. De show en het bezoek aan een Maoridorp in Rotorua hebben al ruime kennis opgeleverd. De tentoonstelling over wat de Europeanen allemaal hebben uitgevoerd toen ze dit land gingen bewonen, bekijk ik wel uitgebreid. Het is ongelooflijk hoeveel dieren ze hierheen hebben geexporteerd zonder zich te realiseren wat voor gevolgen dit zou kunnen hebben. Zo werden konijnen en wild ingevoerd zodat er net als thuis kon worden gejaagd. Dat konijnen ook een plaag kunnen worden, daar hadden ze nooit bij stilgestaan…

‘s avonds de homepage bijgewerkt. We doen nu twee dagen per dag en lopen dus eindelijk een beetje in…

dinsdag 9 januari Wellington Southern Walk
Ik heb besloten niet meer naar Napier of Hastings te rijden, of ergens anders heen. Alles ligt hier toch al gauw weer op 5 uur rijden en dat is in mijn eentje in 2 dagen tijd niet echt de moeite. Wellington moet toch meer te bieden hebben? Anita blijkt een hele stapel wandelingen te hebben liggen in Wellington en omgeving. Omdat we willen proberen van het weekend alsnog de Tongariro-crossing te gaan doen (17 km) lijkt mij een opwarmertje van 12 km wel een goed idee. Ik kies de Southern Walk en rijd hiervoor met de bus naar Island Bay. In Island Bay heeft Anita eerder heel veel mooie Paua-schelpen gevonden, dus ik wil mijn geluk ook wel beproeven. Helaas is het vloed, echt vloed, dus schelpenzoeken lukt niet echt. Dus begin ik maar aan de wandeling. Natuurlijk begint het dan een klein beetje te miezeren, maar het is redelijk warm dus dat weerhoudt mij er niet van om deze wandeling te gaan doen. Ik zie dat er regelmatig een bushalte langs de route te vinden is, dus als het niet meer leuk is kan ik altijd nog stoppen. Ik blijk de bushaltes niet nodig te hebben. Tussendoor stopt de regen ook altijd weer, en het zet niet echt door. Wel word ik beloond met mooie uitzichten op het vliegveld, de baai en de haven. En met meetpunten, waarvan me nu extra duidelijk is hoe belangrijk het is dat deze zo groot en opvallend in het landschap zijn gezet. De tocht gaat over twee grote heuvels, en daalt dan aan de andere kant weer af naar een andere baai. Helaas zijn de bordjes niet altijd even duidelijk, en ik vermoed dat ik wel iets meer dan 12 km heb gelopen. Aan het einde van het pad is gelijk weer een bushalte, waar ik weer een bus naar de stad kan nemen. Omdat ik nog niet naar huis kan (geen sleutel) besluit ik de auto te pakken en terug te gaan naar Island Bay. Als het goed is is het intussen bijna eb, en moet ik toch wat van die schelpen kunnen vinden. Dat lukt me op het tweede strandje waar ik stop. De ene na de andere schelp haal ik tussen het zeewier vandaan. 
Thuisgekomen zijn Anita en Andi jaloers: ik heb ook een paar grote “slakkenhuis”-schelpen gevonden, helemaal heel en gaaf. En mijn Paua’s zijn dan misschien wat kleiner, ze glimmen er niet minder om. 

woensdag 10 januari Wellington stadswandeling
Gelijk als ik wakker word, hoor ik het al. Het regent, en niet zo’n beetje. Helaas moet ik er toch echt uit, de auto staat hier maar tot 8 uur gratis, en het parkeerterrein waar hij straks voor 10 dollar de hele dag kan staan, loopt snel vol. Dus ik breng de auto weg en loop door de regen terug. Het is van die hele nare miezer, waar je heel erg nat van kan worden. Mij valt op dat er bij veel stoplichten luifeltjes staan. Niet omdat het bushaltes zijn, maar om de voetgangers droog te houden! De meeste gebouwen hebben ook een luifel en bij het station zijn er hele voetpaden overdekt. Hmmm, zou het hier vaker regenen?

Van de Kiwi-vrouw die ik bij de veerboot in Picton sprak, hoorde ik dat er een museum over de scheepvaart in Wellington in (Wellington City and Sea). Hier wordt uitgebreid aandacht besteed aan de laatste veerboot die zonk in 1968. Dit wil ik wel zien en ook Andi beveelt me het museum van harte aan. 
Maar eerst ga ik terug naar bed. Nog een uurtje lekker slapen, terwijl de rest alweer aan het werk is :))
Dan ga ik lopen. Eerst nog even langs twee andere gebouwen, omdat het nu droog is. Het eerste is de Old St Paul’s, een waanzinnig indrukwekkende houten kerk in gotische stijl. Bij binnenkomst ben ik er stil van, zo bijzonder is dit. Helaas is er niet veel tijd voor bezinning, hier is een vrijwilliger die graag heel veel wil vertellen over de kerk. Dat verhaal is gelukkig wel de moeite waard en daarna neem ik nog even rustig de tijd voor het houtsnijwerk en de bijzonder mooie glas-in-loodramen. De vrijwilliger vertelt dat ik toch ook naar de Nieuwe St. Paul’s Cathedral moet gaan, en dan niet voor de kerk, maar voor de kapel, die er tegenaan is gezet. Dit is namelijk gewoon een oud houten kerkje uit 1900 dat tegen de afschuwelijk lelijke kerk uit 1964 is geplakt. Dat de kerk afschuwelijk is, constateer ik zelf. En het is inderdaad erg leuk om dan in de rustgevende houten kapel te komen. Van buiten zie je er bijna niks van, omdat de kapel tussen parkeerterreinen en andere gebouwen verdwijnt.
Dan ga ik naar het museum. Op de begane grond is een tentoonstelling over de afgelopen 100 jaar Wellington ingericht, met per jaar een hoogtepunt. Mooi gedaan, maar nog mooier is de tijdelijke tentoonstelling erachter over de 100-jarige dierentuin. Hier zijn platen waarop de leeuw King Dick, de reden waarom de dierentuin werd geopend, vanuit zijn zicht vertelt hoe de dierentuin zich heeft ontwikkeld. Ik lees alle platen omdat ik de stijl zo leuk vind. 
Op de eerste verdieping wordt aandacht geschonken aan de haven van Wellington, en de veerdiensten. Het blijkt dat er sinds ca. 1860 wel meer dan 100 schepen zijn vergaan in de Cook Street, het water tussen het Noorder- en het Zuidereiland. En uit de kaart waarop ze allemaal met jaartal zijn vermeld blijkt dat het ook nu nog mis zou kunnen gaan. In 1968 strandde voor het laatst een veerboot, een grote stoomboot met zo’n 700 passagiers, al bijna in de haven van Wellington. Er waren 51 doden. Ik ben blij dat ik dit nu pas lees…want dit zou nog steeds kunnen gebeuren.
Aan het ongeluk wordt in dit museum veel aandacht besteed. Maar ook aan de dolfijn, die rond 1900 tientallen jaren de boten veilig naar de overkant 
loodsde. Mooie tentoonstelling. 
Ook hier op de bovenste verdieping aandacht voor de cultuur van Maori en Westerlingen, deze keer gericht op Wellington. Ik loop er even doorheen.

Na het eten besluiten we om naar Breaker Bay te rijden. Het weer is wat opgeklaard, en in die Bay zouden pinguins onder de huizen leven. Wij willen wel heel graag nog een keer zelf pinguins spotten. De Bay is snel gevonden, het strand waarop ze vermoedelijk binnenkomen ook. En op dit strand weer machtig mooie Paua-schelpen, nu vind ik ook een aantal grote. Maar geen pinguins. Helaas.