Carolas Reisebericht – Teil keine Ahnung

Zuerst mal die besten Nachrichten 🙂 die Tasche ist wieder aufgetaucht. Weiß der Geier wie und warum sie nicht einfach dort und dann angekommen ist, als sie sollte. Aber sie ist da *dops*
Ich warte noch auf den Bericht ob alles da ist was da sein soll, aber ich bin da mal zuversichtlich. Denn was sollte jemand mit Klamotten anfangen, die ihm vermutlich gar nicht passen, und die Geschenke sind ja auch ne persönliche Sache.

Nachdem ich mir jetzt ein Faulenzerwochenende gegönnt habe (der Maler war da um in meinem Zimmer ein paar Sachen zu machen), stürze ich mich jetzt wieder frohen Mutes *hust*  auf den letzten und längsten Teil der Diplomarbeit.

Ach ja, die Bilder sind jetzt online. Und ich habe jetzt den vorletzten Bericht von Carola bekommen, damit auch für die niederländisch Sprechenden/Lesenden der Bericht vollständig wird.

donderdag 11 januari nog een dagje Wellington
Het weer lijkt opgeknapt, en voor vandaag staat de wijdere omgeving van Wellington op het programma. Na eerst de parkeermeter weer met veel te veel dollars te voeren, vertrek ik rond half tien. Ik begin met de Marine Drive. Dit is een rondrit om de Peninsula van Wellington, langs allemaal strandjes en het vliegveld. Het vliegveld is precies op de “aanhechting” van het schiereiland gebouwd, en kon daar alleen maar worden gebouwd omdat de aardbeving van 1855 de grond een paar meter optilde en daarmee uit de zee haalde. Da’s wel een andere techniek dan in Nederland!

De zon breekt echt door en ik geniet van de uitzichten en de route. De stranden sla ik een beetje over, ik heb nu wel genoeg Paua-schelpen gevonden…In plaats van auto’s kijken in het Automuseum (dat was het regenprogramma) kijk ik nu vliegtuigen vanuit een parkeerplaats. Ze hebben hier schitterende spottersplekken.

Ik lunch in Island Bay op een bankje met uitzicht op de zee en besluit daarna nog een stukje te gaan wandelen. Andi heeft mij de Scenic Walk aanbevolen. Ik heb geen tijd om de hele wandeling te lopen (16 km) maar ik loop het eerste uur en dan weer terug. Deze walk is hoger dan de eerdere walk, op zo’n 400 meter en dat levert weer hele mooie uitzichten op. Het is een erg mooi pad, door bos en weiland.

Om 15.00 ben ik weer bij de auto en ga ik nog een stukje rijden. Ik heb voor mezelf een mooie route uitgezet en eindig in Eastbourne, een buitenwijkje helemaal aan de andere kant van de haven. De mensen die hier wonen, zijn sneller met de veerpont dan met de auto in het centrum van de stad. De stad heeft echt een bizarre plattegrond. In Eastbourne zijn de stranden gezellig vol, het is inmiddels echt warm en ik geniet nog 2 uur van een boek. Andi en Anita zijn stikjaloers als ze het horen, zij zijn tenslotte de hele dag op de universiteit aan het werk geweest en hebben de zon en het uitzicht alleen van binnen gezien…

 

vrijdag 12 januari Wellington – National Park
Het is echt zomer in Wellington! Onvoorstelbaar dat de weersvoorspellingen voor de Tongariro zo slecht zijn. De ochtend start met inpakken, waar we weer eens veel te veel tijd aan besteden. Dan lopen we de stad nog even in. Ik heb besloten dat ik NU naar de kapper wil. Bovendien wil ik nog een kalender voor de keuken kopen (nu 50% afgeprijsd).

De kapper blijkt een avontuur. Ik laat met mijn vingers zien dat ik zo’n 3-4 cm van mijn haar afgeknipt wil hebben. Mijn kapster is echter een hairstylist en die heeft weinig boodschap aan “bijknippen”. “I’ll make a nice hairdress for you, nice and female, don’t worry.” En vervolgens knipt ze de achterkant op, en gaat er voor de rest zo’n 10 cm af… Oeps. Maar toegegeven, het staat me wel weer leuk en het is vrouwelijk. Maar goed dat mijn haar eerder al kort is geweest. Conclusie: Kiwi-kappers doen niet zo moeilijk over het afknippen van gezond haar. Bij Anita ging het in Queenstown ook al zo makkelijk.

 
Dan gaan we weer rijden. We zijn nog geen uur onderweg of het begin weer zachtjes te regenen. Tegen de tijd dat we in Foxton zijn (waar ik alsnog de molen fotografeer, die ik op de heenweg blijkbaar niet op de foto had gezet) regent het echt. Hmm, daarom waren die weersvoorspellingen zo slecht. We spreken af dat we de tocht alleen maar lopen als het echt zonnig is en er geen regen is voorspeld. Zeg maar “cloudy and clearing” is goed, “fine and sunny” is beter, maar “cloudy with rain” is voor ons niet goed genoeg.

National Park blijkt een piepklein dorpje, met 1 supermarkt, die om 19.15 uur gelukkig nog open lijkt te zijn. Tenminste, wij halen er onze boodschappen en de deur wordt speciaal voor ons en twee andere klanten open en dicht gedaan. Eenmaal weer buiten blijkt dat de winkel om 19.00 uur dicht had moeten gaan. Blij dat de NZ daar niet zo moeilijk over doen!

In het hostel hebben we een erg raar gesprek met de eigenaar. Die is van mening dat 2 uur zon en 6 uur regen ook een prima tocht kan zijn. Anita voelt hier helemaal niets voor maar we laten ons overhalen dat we het weerbericht van de volgende ochtend afwachten. Dat betekent wel vroeg op. Het grootste probleem lijkt op dit moment niet de regen te zijn, maar de wind. Als er teveel wind is, gaat de wandeling niet door, dan brengen ze je niet eens naar het startpunt.

Dan duiken we eerst de Spa pool in, we moeten tenslotte gebruik maken van de faciliteiten die er zijn en het is ook heerlijk. Nog even eten, boekje lezen en dan vroeg naar bed. Eigenlijk hopen we stiekem dat de keuze voor morgen ons wordt afgenomen. Ik ben bang dat ik me toch zou laten overhalen om door regen te gaan lopen terwijl Anita dit echt niet ziet zitten. Afspraak is wel dat we er allebei voor moeten gaan, anders doen we het niet.

 

Zaterdag 13 januari National Park – Otorohanga

Enorm vroeg op. Als we naar de keuken lopen, komen we de eigenaar tegen. `No crossing today`. Te veel wind dus. In de keuken komen we mensen tegen die echt balen, terwijl wij onze schouders ophalen. Ons alternatief programma staat al vast, we rijden naar de Waitomo Caves.

Nooit eerder zijn we zo vroeg weer op pad geweest, tenzij we ergens heel vroeg moesten zijn! Om half negen zitten we al weer in de auto. We zien weer niets van de vulkanen, het is mij gewoon niet gegund. Tsja, ik zal toch nog een keer terug moeten komen.

De hosteleigenaar had ons willen overhalen om ´s avonds terug te komen naar National Park, maar omdat we verder naar het noorden moeten, zijn we daar niet op ingegaan. We regelen straks wel een ander hostel voor de volgende nacht. Dat blijkt een goede keuze, want naar Waitomo is het ruim 1,5 uur rijden. Daar aangekomen regelen we bij de I-site een tocht door de grotten. We kunnen kiezen uit een wandeling door de druipsteengrot, een boottocht door de grot, black water raften (op auto-binnenbanden door de grot drijven) of abseilen etc. Alle tochten leveren heel veel gloeiwormen op – veel meer dan in Te Anau, wordt ons verzekerd. Wandelen of boottocht klinkt als Te Anau, dus het wordt black water raften, en dan de meest gebruikersvriendelijke versie, dus geen kopje onder en geen nauwe doorgangen, om zowel mij als Anita een leuke tocht te garanderen.

De tocht start binnen een half uur. We regelen nog even een hostel een paar km verderop, lunchen en dan mogen we mee naar de base. Hier krijgen we allemaal een wetsuit en laarzen uitgereikt. Onze groep bestaat uit 11 mensen, ongeveer 50/50 man/vrouw. De meiden concluderen al snel dat deze pakken niet bijdragen aan je sex-appeal. En wij maar denken dat die kayak-pakken niet sexy waren…

Ik vraag me af waarom ik dit doe…

Dan worden we met een busje naar een ingang van het grottensysteem gebracht. In de weilanden in deze omgeving zitten allemaal gaten van soms wel 100 m diep, die onstaan zijn doordat de grotten eronder zitten. De gaten zijn beschermd met begroeiing en hekwerken, zodat het vee er niet inwandelt. Een van de gaten blijkt “onze” ingang. We mogen allemaal een band pakken, en dan moeten we eerst een stukje lopen. Iedereen heeft een helm met een lampje, en af en toe moeten de lampjes uitdoen zodat we de gloeiwormen kunnen zien. Ze zijn hier een stuk minder panisch dan in Te Anau, als iemand met flitslicht fotografeert, wordt daar niets van gezegd. In Te Anau was flitslicht ten strengste verboden, en mochten we ook niet op de gloeiwormen schijnen. Na een tijdje naderen we een waterstroom. We moeten in onze band stappen en in een rijtje achter elkaar aanlopen. Het water wordt snel dieper en al snel lopen onze laarzen vol. Tussendoor gaan de lampjes weer uit en moeten we de band van onze voorganger vasthouden. Dan komen we bij een waterval. Hier is een trapje, maar het is de bedoeling dat we de 1,5 m naar beneden springen. Achterstevoren, terwijl we de band met onze handen achter ons achterwerk houden. Dit vind ik doodeng, zeker omdat ik mijn neus niet kan dichthouden en de mensen voor mij wel degelijk kopje onder gaan. Gelukkig mag ik iets lager stappen en ik overleef het. Maar echt leuk is dit niet. Er is dan ook een bijzonder charmante foto van mij van dit moment…

Dan krijgen we een nieuwe techniek. Iedereen moet zijn benen onder de armen van zijn voorganger leggen, op de band. Zo in elkaar gehaakt worden we door de grot getrokken. Lampjes weer uit, en inderdaad, dit zijn heel veel gloeiwormpjes, op grote hoogte. Fijn voor Anita, die dit dus niet eng vindt, maar ik vond het in Te Anau juist indrukwekkend dat de grot soms zo laag was en het licht dus ook heel dicht bij je was. Maar de wijze waarop we deze grot doorgaan, compenseert dit volledig. De gids zingt een liedje, we drijven door het water en het is prachtig.

Veel te snel eindigen we bij een andere waterval, waar ze een glijbaan overheen hebben gebouwd. Ha, dit is leuk! Helaas is de pret daarna over. We moeten nog een stuk lopen, met soppende laarzen, en dan is de tocht weer ten einde. Bij de base krijgen we een heerlijk warme douche en een kopje soep. Goed verzorgd! Nog mooier is dat we een CD kunnen kopen met alle foto´s van onze tocht en een paar algemene foto´s van de grot.

We rijden daarna naar ons hostel in Otorohanga. Dit blijkt heel erg dichtbij te zijn, en we zijn er dan ook lekker vroeg. Ha, dit is weer een normaal hostel, met jonge mensen, oude mensen. Niet van die wandelfanaten als in het vorige hostel. De avond is gezellig, er wordt gekletst en spelletjes gedaan.